Midwinterhoorn

Verhaaltje over de Midwinterhoorn

HET MIDWINTERHOORNTJE
We groeiden op in het bos naast elkaar
zij ’n Elsje, ik ’n Berkje ’n zeldzaam paar.
We konden het best met elkander vinden
en werden zowaar goede vrinden.
Zonder zorgen en kommer was onze jeugd
en het leven leek ons één en al vreugd.
Edoch, met het verstrijken der jaren ontstond er ’n strijd,
die zich meer en meer ontlaadde in haat en nijd.
Terwijl mijn lijf ’n kromming vertoonde,
zo gaat dat soms in ’t leven,
groeide het Elsje op, recht van lijf en leden
en voelde zich boven mij verheven.
Menigmaal moest ik van haar horen,
“jij bent zowaar voor de brandstapel geboren”.
Doch nauwelijks de tienerjaren ontgroeid,
werd ik toch door mensenogen geboeid.
Ik kon nog wat voller hoorde ik van de kant,
maar werd evengoed toch aangerand.
Al werd er door mij nog zo geklaagd,
ruw werd ik zonder meer omver gezaagd.
Ondanks mijn bidden en smeken,
naar het Elsje werd nauwelijks omgekeken.
Hoewel, zij onderging toch hetzelfde lot,
“goed in de haard”, hoorde ik ten slot.
Bij die brute vent thuis werd ik van mijn jasje ontdaan
en met snijgereedschap bewerkt, dat zou beter staan.
Vervolgens zo maar overlangs doorgezaagd,
zo word je als berk maar eventjes ontmaagd.
Op ’n werkbank vastgeklemd met ’n tang
en uitgehold met ’n scherpe guts, al ben je nog zo bang.
Het is warempel niet gelogen,
ze laten je dan gewoonweg enkele weken uitdrogen.
Dan spuiten ze tussen je naden van dat kleffe goed,
je begrijpt eerst niet waarom dat allemaal moet.
Dat is ervoor om je weer aan elkaar te plakken
en dan gaan ze je ook nog even lakken.
Vervolgens word je gewurgd met enkele banden om je lijf,
tenslotte duwen ze zo’n eng pijpje in je strot zonder kijf.
Dan moet je je maar niet verbazen,
dat ze op jou proberen te blazen.
Zoals zich dat kennelijk betaamt
altijd in die koude decembermaand.
Bij die Goedheiligman
ben ik uiteindelijk in die enge zak beland
want ik zou als sieraad bij mensen thuis aan de wand.
Achteraf is het toch maar even boffen
dat ik het nog zo heb getroffen.
Voor hetzelfde geld beland je, zoals ons trots Elsje,
in de open haard en daar blijf ik, ondanks mijn kromme lijf,
gelukkig voor gespaard!